Rozdział 5. Trzeci dzień zdjęć. Michał.

Poprzedni

Zjedli w ciszy. Kanapki były bardzo smaczne, pani Maria przygotowała do nich herbatę malinową z sokiem. Po posiłku Przemek wyszedł na papierosa. Przez ostatnich kilka dni cierpiał okrutnie, ponieważ ani w domu dziecka, ani w hospicjum nie ośmielił się wymykać „na dymka”, jak to nazywał. Edyta usiadła z kubkiem w fotelu i próbowała zebrać myśli, po raz kolejny zastanawiając się, jak przedstawić całą tę sprawę tak, by nie wyszedł z tego nudny reportaż pod tytułem „Pomagajmy sobie, bo to fajne”. Od dwóch dni o niczym innym nie myślała, ale do tej pory nie wpadła na żadem pomysł. Miała wrażenie, że zawiesiła się na stereotypie programu świątecznego.

‒ Skoro pan Przemysław uprzyjemnia sobie życie papierosem, to ja mam dla nas po kawałku czekolady.

Pani Maria wniosła tacę z talerzykiem, na którym leżały kostki czekolady. Obok stały trzy filiżanki z parującą kawą. W tym momencie wrócił Przemek.

‒ Mmmm… Gdyby każdy z naszych bohaterów tak mile nas przyjmował.

‒ To miałbyś kilka kilogramów więcej – uszczypliwie powiedziała Edyta, zanim się ugryzła w język.

‒ Jeszcze więcej ciała do kochania – odgryzł się Przemek i chwycił za kostkę czekolady. Cmokając głośno, tak, żeby Edyta dobrze go słyszała, ustawiał kamerę.

‒ Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz. Nie męczy to pani?

‒ Pomaganie?

‒ Ma pani mało czasu dla siebie. Nieraz słyszy się, jak młody mówią „Byle do emerytury”

‒ A potem popadają w depresję, siedzą w czterech ścianach swoich domów, oglądają telewizję, choć twierdzą, że nic ciekawego w niej nie leci, doszukują się u siebie wszystkich możliwych chorób, by choć przez chwilę posiedzieć wśród ludzi na poczekalni. I marudzą. W większych miejscowościach jest dla starszych osób więcej możliwości – jest teatr, muzea, spotkania seniorów w instytucjach. Ale żeby z tego korzystać, trzeba chcieć, a często mieć też fundusze. Znam wiele fantastycznych osób, które na emeryturze zmieniły się w cienie samych siebie. Jeśli do utraty pracy, bo to jest utrata pracy, dochodzi jeszcze inne nieszczęście, choćby śmierć kogoś bliskiego, to te osoby zatracają się w samotności i poczuciu beznadziei. I gasną. Czasem przez pięć, czasem przez dziesięć, a czasem przez dwadzieścia lat.

‒ Chyba nie wszyscy.

‒ Nie, oczywiście, że nie. Ale wielu. Po kilkudziesięciu latach pracy trudno z dnia na dzień zmienić tryb życia. Stary człowiek nie potrafi się ot tak przestawić, nie jest tak elastyczny, jak młody. Wielu się stara, dobrze, jeśli mają rodzinę albo hobby. Ale jeśli do tej pory ich życie kręciło się wokół pracy i nagle tej pracy zabrakło, to czują się zagubieni, zdezorientowani. Przez kilka tygodni odpoczywają, ale potem zaczynają się nudzić.

‒ Panią też to dotknęło?

‒ Nie. Na szczęście, bo nie wiem, czy bez Michała dałabym radę. Stanowisko straciłam, kiedy byłam dość młoda, żeby się pozbierać. Potem pracowałam u Michała. To była nasza firma i nikt nie wysyłał mnie na emeryturę, żeby zrobić miejsce dla młodych. Mogłabym tam pracować do końca życia.

‒ Co więc się zmieniło?

‒ To była konieczność. Michał ciężko zachorował, zaczęliśmy wędrówkę po szpitalach. Coraz mniej czasu mieliśmy na pracę. W pewnym momencie zarządzanie firmą nas przerosło. Zdaliśmy sobie sprawę, że jeśli dalej będziemy ją zaniedbywać, to upadnie, więc postanowiliśmy ją sprzedać. Bardzo się bałam, że to załamie męża, że nie zniesie tego. To było dzieło jego życia. Ale on jak zawsze myślał tylko o mnie i bał się, że teraz wzięłam na siebie za wiele. Że znów stres mnie pokona. Przekonywał mnie, że woli, żeby przedsiębiorstwo trafiło w obce ręce, niż żeby zbankrutowało. Bardzo starannie wybrał kupca, to wcale nie była osoba, która oferowała najwięcej. Michał dbał o wszystkich. W umowie kazał zapisać, że przez pięć lat nowy właściciel nikogo nie zwolni bez poważnej przyczyny. Jak zawsze wybrał doskonale. Kazik aż do jego śmierci odwiedzał go, żeby skonsultować nowe modele i przekazać wiadomości. I zawsze przynosił jakiś drobiazg od ekipy.

‒ Pani mąż musiał być aniołem.

Pani Maria roześmiała się.

‒ O zmarłych albo dobrze, albo wcale. Ale miał swoje wady. Ten jego spokój często graniczył z flegmatycznością. Wydawało się, że mu nie zależy. Nawet kiedy dobrze go poznałam, wściekałam się, że nie robi tego, czy tamtego, że nie próbuje zmierzyć się z problemami, walczyć. A po kilku dniach on zaskakiwał mnie fenomenalnym rozwiązaniem. To chyba o takich ludziach mówi się, że wolno myślą – roześmiała się jeszcze raz. ‒ Nienawidził, kiedy go określałam tym zwrotem. Poza tym za bardzo lubił wódkę. Starał się ją ograniczać, ale kiedy pojawiała się na stole, nie mógł się opanować. A że miał słabą głowę, zaraz zasypiał. Na imprezie sylwestrowej byliśmy raz. O dwudziestej drugiej musiałam prawie zanieść go do taksówki, bo ledwo powłóczył nogami. O północy spał jak niemowlę. Potem już zawsze zostawaliśmy w domu. Zresztą to wykorzystał tę swoją miłość do wódki przed śmiercią. Na samym końcu lekarze chcieli jeszcze próbować przeszczepu wątroby, ale nie zgodził się. Wiedział, że jak ktoś pije, to nie zakwalifikuje się do przeszczepu, więc powiedział, że lubi wypić. A potem przyznał mi się, że już jest zbyt zmęczony, że pogodził się ze śmiercią i chce przyjąć ją godnie, a nie leżąc w znieczuleniu na stole operacyjnym. Tak naprawdę jego wady po prostu mi nie przeszkadzały za bardzo. Sama mam ich wystarczająco dużo. Poza tym wyszłam za dojrzałego faceta, choćbym nie wiem jak chciała i próbowała, i tak nie udałoby mi się go zmienić. Nie nauczy się starego psa nowych sztuczek.

‒ Pani mąż umarł w hospicjum. Czy to dlatego jest tam pani wolontariuszką?

‒ Chyba trochę tak. Michał chorował długo, jego stan stale się pogarszał. W końcu oboje byliśmy zmęczeni. Kiedy powiedział, że chce, żebym załatwiła mu hospicjum, o zgrozo się ucieszyłam. Chyba nie byłam najlepszą pielęgniarką. Wolałam grać z nim w karty, niż robić masaże. Tam miał profesjonalną opiekę, ja zaś mogłam przynosić mu ulubione dania, stroić się dla niego i opowiadać mu, co się dzieje na mieście. Te pięć miesięcy, które spędził w domu, były okropne. Ostatnie trzy, które spędził w hospicjum, były najlepszym, co mogło nas w tej sytuacji spotkać. Kiedy Michał umarł, przez miesiąc żyłam jak robot – całkiem mechanicznie jadłam, chodziłam, spałam. A po tym miesiącu zdałam sobie sprawę, że muszę zacząć dalej coś robić. Hospicjum znałam już dobrze, wiedziałam, jak funkcjonuje. To było pierwsze, co przyszło mi do głowy. Znalazłam sobie zajęcie, przestałam myśleć tylko o sobie. Czasem nie chce mi się wstawać, ale kiedy zabraknie mi dzieci i hospicjum, to co mi pozostanie? Telewizor, biblioteka, spotkania kółka różańcowego.

Edyta nagle doznała przebłysku. Już wiedziała, jak zmontować materiał, musi go tylko teraz obejrzeć. Nagle poczuła, że to jest jej materiał. W te święta nie będzie nudy, a ona pokaże, na co ją stać. Przeprosiła panią Marię.

‒ Powinna pani odpocząć, a my przygotujemy się do montażu. Nie mamy wiele czasu, więc trzeba się spieszyć. Przyjdziemy jutro o szóstej. I dziękujemy za pyszny poczęstunek.

Zaraz po wyjściu od pani Marii Edyta poleciała do studia. Usiadła przed monitorem i zaczęła oglądać cały nakręcony materiał. Robiła notatki, żeby potem ułożyć z tego szkic reportażu. Wiedziała już dokładnie, co będzie kręcić. Dzięki temu materiałowi pokaże, że nie interesują jej tylko skandale polityczne, ale też zwykli ludzie. Była wdzięczna Robertowi, że dał jej ten temat, i obiecała sobie, że przeprosi go przy nadarzającej się okazji. Zastanawiała się nawet, czy to nie rodzaj testu, od którego zależy, czy dostanie własny program. Jeśli tak, to zda go śpiewająco.

Następny

Rozdział 5. Trzeci dzień zdjęć. Młodość Marii

Poprzedni

‒ Środa to mój dzień na naładowanie baterii. Nie wiem, czy będziecie mieli dziś co kręcić.

‒ Spokojnie, coś się znajdzie.

‒ W takim razie najpierw odwiedzimy bibliotekę. Czytanie to moje największe hobby.

Zdjęcia w ciemnych bibliotecznych salach okazały się niemożliwe. Coś tam nakręcili, ale Przemek przez cały czas kręcił głową z niezadowoleniem. Poprzedniego dnia Edyta długo zastanawiała się, co dalej. Z niechęcią przyznała, że nie tak powinna robić reportaż. Czasu nie mogła już cofnąć, ale postanowiła naprawić błędy. Dlatego zaraz po wejściu do mieszkania pani Marii, zapytała:

‒ Od jak dawna odwiedza pani dom dziecka?

‒ To będzie… ‒ pani Maria zawahała się ‒ … tak, to będzie już jakieś dziesięć lat.

‒ Dwa razy w tygodniu przez dziesięć lat?

‒ O, na początku to nie wyglądało tak. Dopóki pracowałam, nie miałam tyle czasu.

‒ Proszę opowiedzieć, jak to się zaczęło?

‒ To była sprawka mojego męża. Kiedyś wpadłam w dołek pod tytułem „Tak strasznie żałuję, że nie mam dzieci i nigdy nie będę mieć wnuków”. Moje koleżanki wciąż rozprawiały o tym, jakie wspaniałe wnuki mają. A ja? Co ja mogłam powiedzieć? Że mam piękne zdjęcia z wakacji? Przechodziłam menopauzę i uzmysłowiłam sobie, że to koniec, że skończył się mój czas, czas na założenie rodziny. Straciłam grunt pod nogami. Nie miałam celu w życiu, tego celu, który koleżanki odnajdywały w trakcie weekendów spędzonych z wnukami. Mój mąż miał cudowną umiejętność dostrzegania sedna problemu. Pewnej soboty zaprowadził mnie do domu dziecka i przez płot pokazał bawiącego się na podwórzu chłopca. To był Paweł. „Ty nigdy nie będziesz mieć wnuków, a on nigdy nie miał babci. Rozmawiałem z dyrektorką, możesz przychodzić do ośrodka, kiedy tylko będziesz chciała”. Przez miesiąc się wahałam, a potem poszłam. Zaglądałam do nich prawie codziennie po pracy i często w weekendy. Zabierałam dzieci na święta do nas. Znów czułam, że mam cel, że na czymś mi zależy. Że coś się zaczęło, a nie skończyło. Ze wszystkich koleżanek miałam najwięcej wnuków.

‒ A wcześniejsze cele? Co zajmowało panią wcześniej?

Pani Maria zaśmiała się niespodziewanie.

‒ A to nie będzie się podobać widzom. Choć pewnie część osób i tak mnie skojarzy.

Edyta spojrzała na nią zdziwiona i zainteresowana. Czy to znaczyło, że jej bohaterka była niegdyś znaną osobą? Do tej pory była przekonana, że Robert kazał jej robić nudny materiał o zwykłej kobiecie, anonimowej sąsiadce wszystkich.

‒ Byłam komunistką.

Mówiąc to, pani Maria miała wciąż błysk uśmiechu w oczach, zupełnie, jakby to wyznanie stanowiło żart.

Przemek i Edyta spojrzeli na siebie. Przyznawanie się do komunizmu było w obecnych czasach publicznym samobójstwem. Będą musieli to wyciąć.

‒ Spokojnie – pani Maria nadal mówiła wesołym tonem. ‒ Możecie, a nawet powinniście to pokazać. Swego czasu byłam dość znana, więc wiele osób wie o mojej „przeszłości”.

Ostatni wyraz zaakcentowała, zupełnie, jakby mówiła przynajmniej o przeszłości kryminalnej. I pewnie część odbiorców tak właśnie potraktuje to ogłoszenie. Potem wstała i sięgnęła po album ze zdjęciami schowany w jednej z szafek.

‒ No to od początku. Urodziłam się na spokojnej wsi. To zdjęcie z mojej pierwszej komunii. Mój ojciec – to ten wysoki z wąsami ‒ wojnę przepracował w obozie pracy, a mama – stoi tu, w białej bluzce ‒ na gospodarce niemieckiej. Ich jedynym marzeniem było chyba tylko, żeby spokojnie przeżyć resztę życia. A moim, żeby jak najszybciej wyrwać się ze wsi. Jak tylko skończyłam osiemnaście lat, zapisałam się do partii. O, tu mam zdjęcie z jednego ze zjazdów. To ja.

Na zdjęciu młoda, ciemnowłosa dziewczyna ubrana w bluzkę z kołnierzykiem, spódnicę za kolana i rozpinany sweter patrzyła w obiektyw bez uśmiechu. Wyglądała bardzo młodo, jak dziewczynka.

‒ Zrobiłam maturę, zaczęłam pracować w księgowości przedsiębiorstwa związanego z produkcją stali. Zaangażowałam się w pracę partyjną i życie zawodowe. Szybko awansowałam, dostałam mieszkanie zakładowe. Małą kawalerkę z łazienką na korytarzu, ale za to tylko dla mnie. Byłam młoda, naiwna i naprawdę wierzyłam w założenia komunizmu. Zaczytywałam się w dziełach Marksa, Lenina. Wierzyłam, że poprawiamy życie ludzi, że życie w komunie jest najlepszym, najsprawiedliwszym sposobem rozwiązywania problemów. Hasło równości wszystkich przemawiało do mnie. W końcu awansowałam na jedno ze stanowisk kierowniczych. A potem mnie przeniesiono na stanowisko dyrektora PPM-u.

‒ Tego PPM-u? ‒ dopytał Przemek.

‒ Tak, właśnie tego. No, ale pewnie wiele wyjaśni się, jak powiem, że wówczas nazywałam się Chruszczewska.

‒ Dyrektor Chruszczewska? Ależ mój ojciec pani nienawidził. Taki gówniarz byłem, ale pamiętam, jak codziennie panią wyklinał. W moich oczach była pani największym potworem, demonem i niemal szatanem.

Edyta nagle poczuła się zdezorientowana. Pochodziła z niewielkiej miejscowości oddalonej o kilkadziesiąt kilometrów od miasta powiatowego, i o ile nazwa PPM coś jej mówiła, o tyle nazwisko Chruszczewska było jej kompletnie obce. Tymczasem Przemek przejął rozmowę.

‒ Tata był spawaczem i należał do związków. Zalazła im pani za skórę.

‒ Nie tylko im. Partii też, choć o tym się głośno nie mówiło, bo partia prała swoje brudy w swoich czterech ścianach. Ale to dopiero pod koniec urzędowania. Jak przejęłam stołek, to przedsiębiorstwo ledwo ziało. Okazało się, że nie wszystkim zależy na tym, żeby było lepiej. Po raz pierwszy zobaczyłam, że założenia swoje, a ludzie swoje. Firma była rozkradana i to od góry. W dodatku wielu uważało, że taka młoda i do tego kobieta nie da sobie rady z postawieniem firmy na nogi. Potem zastanawiałam się, czy przypadkiem nie o to właśnie chodziło, że mianowano mnie, żebym nie przeszkadzała ważniakom w ich lewych interesach. Ale znacie to powiedzenie, że rzeczy niemożliwych dokonują ci, którzy nie wiedzą, że są niemożliwe. Zakasałam rękawy i w błogiej nieświadomości zaczęłam realizować to, co mi oficjalnie kazano. Kiedy z województwa zaczęły iść pochwały, przestano mi robić pod górkę. Dziesięć lat później nasz PPM miał jeden z najlepszych wyników finansowych. Przyjeżdżały do nas partyjne delegacje, nawet były plany, żeby sam sekretarz nas odwiedził.

‒ Ojciec tak tego nie wspominał.

‒ Oczywiście, że nie. Pod koniec nie było różowo. Partia wywierała naciski, Solidarność wywierała naciski. A ja stałam pośrodku. Już wtedy nie byłam ani naiwna, ani przekonana o wielkości komunizmu. Nie potrafiłam tego wszystkiego tak zostawić. Czułam się odpowiedzialna i jedyna do łagodzenia tego sporu. Ze wszystkiego najbardziej bałam się, że sytuacja wymknie się spod kontroli, że poleje się krew. Dzięki Bogu w końcu to inni podjęli decyzję za mnie. Solidarność wygrała, Wałęsa został prezydentem, a ja poleciałam ze stołka. Nie ja jedna. Pozbywano się niewygodnych ludzi. To był ciężki rok. Odchorowałam tę sytuację, zanim znów stanęłam na nogi. Wtedy też pomógł mi mąż. Tak już było, że kiedy nade mną zbierały się czarne chmury, on wyciągał kolorowy parasol.

‒ Mówiła pani, że nie miała czasu na założenie rodziny.

‒ Tak, to prawda. Męża poznałam, mając czterdzieści lat. Był lokalnym przedsiębiorcą i najspokojniejszym człowiekiem na świecie. Zresztą za komuny, żeby prowadzić swój biznes, trzeba było mieć albo plecy, albo właśnie pokłady anielskiej cierpliwości. Śmieszy mnie, kiedy teraz wciąż słyszę o tym, jak ciężko w Polsce być biznesmenem.

Edyta już otwierała usta, żeby skontrować, ale pani Maria ją ubiegła.

‒ Ja wiem, że może i powinno być lepiej, ale kiedy pamięta się, co było trzydzieści lat temu, to… no cóż… wtedy naprawdę było bardzo ciężko. Prywaciarz był wrogiem ustroju. I należało go tępić wszystkimi możliwymi sposobami. Ale trudno tępić kogoś, kto nikomu nie zagraża. A Michał taki właśnie był. Z nikim nie wchodził w konflikty, nie zagrażał żadnemu z lokalnych ważniaków. Miał swoją wielką pasję, stolarkę, i nic więcej go nie interesowało. Znalazł dla siebie niszę, która dla innych była albo nieciekawa, albo nieopłacalna. Ale on nigdy nie potrzebował dużo. Kiedy próbowano zniechęcić go biurokracją, sumiennie wypełniał zobowiązania, składał wszystkie papierki, choćby były najbardziej absurdalne. To był ten moment, kiedy zaczynałam być zmęczona. Osiemdziesiąty szósty rok. Zazdrościłam mu tego spokoju. Ja żyłam wtedy w trakcie wojny i już od jakiegoś czasu zastanawiałam się, czy na pewno walczę po właściwej stronie. Tyle że racje drugiej strony też mnie nie przekonywały. Trwałam w tym chorym układzie i nie wiedziałam, jak się wyrwać. Spotykałam Michała co jakiś czas a to w ratuszu, a to w którym z urzędów. Któregoś razu zaprosił mnie na kawę. Potem zadzwonił, zapytał, jak się czuję. Umówiliśmy się na kolację. Pewnego dnia zabrał mnie do swojej pracowni. Pachniało w niej drewnem i bejcą. Dał mi hebel do ręki i pokazał, jak pracować. Cisza i spokojne ruchy, opanowanie. Zrozumiałam, dlaczego tak trudno wyprowadzić go z równowagi. To nie była szalona miłość, raczej dojrzały związek ludzi po przejściach.

‒ Kiedy straciła pani pracę, byliście już małżeństwem?

‒ Nie. Byliśmy wolnym związkiem. Każde miało swoje mieszkanie, ale często pomieszkiwaliśmy u siebie. Kiedy mnie zwolniono, zaczęłam chorować. Najpierw zdiagnozowano u mnie wrzody w dość poważnym stadium rozwoju. Musiałam przejść operację. Potem nagle wypadły mi włosy. To było straszne. Podejrzewano Bóg wie jakie choroby. Dopiero pewna pani doktor, młoda dziewczyna, powiedziała, że na stażu w Berlinie spotykała pacjentów, którzy łysieli od stresu. I że to minie, ale muszę zacząć o siebie dbać. Zaleciła mi zmienić pracę, codzienne spacery i lekkostrawną dietę. To jakoś w tym czasie zorientowaliśmy się, że Michał już od niemal miesiąca mieszka u mnie. I jakoś tak naturalnie pojawił się pomysł, że może się pobierzemy. To w zasadzie nawet nie były zaręczyny, choć oczywiście dostałam potem pierścionek. Ślub był skromny. Tu jest kilka zdjęć. My, rodzice i najbliższa rodzina, kilkoro przyjaciół. Zamiast wesela urządziliśmy uroczysty obiad. Ślubu kościelnego ksiądz mi odmówił. Był bardzo prozwiązkowy i dla niego chyba też byłam pomocnikiem szatana. Dopiero jakiś czas temu, kiedy parafię objął proboszcz nieznający mojej historii, udało się nam pobrać. Niestety nasi rodzice tego nie dożyli.

Na zdjęciach panna młoda ubrana była w jasną garsonkę, na głowie miała kapelusik, który częściowo zakrywał bardzo krótkie włosy. Obok stał mężczyzna mniej więcej tego samego wzrostu, mocno zbudowany, w czarnym garniturze. Można się było domyślić, że przy pannie młodej stoją jej rodzice, przy panu młodym jego matka.

‒ Miałam czterdzieści pięć lat. Michał zaproponował, żebym pracowała u niego. Przyszła wolność, rozwijał skrzydła. Zajęłam się prowadzeniem biura. Nasze meble zaczęły cieszyć się popularnością, firma rosła. To było nasze dziecko i najpiękniejsze lata mojego życia. Nigdzie się nie spieszyliśmy, nie mieliśmy parcia na robienie kariery: ja swoją miałam już za sobą, a Michał nigdy jej nie pragnął. Żyliśmy spokojnie. Wynajęliśmy mieszkanie Michała, zamieszkaliśmy w moim. Zimą jeździliśmy w góry, na narty, latem nad morze. Michał uwielbiał filmy, więc często chodziliśmy do kina, wypożyczaliśmy filmy na video.

‒ Żadnych zmartwień, żadnych problemów? ‒ zapytała Edyta.

‒ Ależ oczywiście, problemy były codziennie. A to rura pękła, a to kontrola izby skarbowej. Chciałam mieć z Michałem dziecko, ale było za późno. Czasem budziły się demony przeszłości, pojawiały się plotki. Mój mąż do wszystkiego miał dystans. Czasem nawet to mnie denerwowało. Miałam wrażenie, że lekceważy problemy. A on po prostu potrafił od razu określić, co jest naprawdę ważne. Jeśli nie był w stanie czegoś zmienić, to odpuszczał. Ja nadal nie opanowałam tej umiejętności. Dlatego raczej nie oglądam wiadomości, nie interesuję się polityką. Jeśli na świecie dzieje się coś naprawdę ważnego, to i tak się o tym dowiem. To, co pokazują w mediach często tak naprawdę nie ma wpływu na nasze życie. Pada wiele pustych słów, krytyki, a mało konkretów. Zamiast się nimi przejmować, roztrząsać, lepiej zrobić coś konkretnego. Teraz na przykład pora na drugie śniadanie. Słyszę, że pani Przemkowi burczy w brzuchu – zażartowała pani Maria, ale Przemek zrobił taką minę, jakby rzeczywiście przed chwilą zaburczało mu w brzuchu.

Następny

Rozdział 4. Drugi dzień zdjęć. Pani Krystyna

Poprzedni

Pani Krystyna wyglądała na około pięćdziesiąt lat. Siedziała w fotelu, ubrana w ciemnoróżowy dres z laptopem na kolanach. Na rozmowę zgodziła się od razu, tylko zgodnie z przewidywaniami dyrektora poprosiła o piętnaście minut. Kiedy Edyta przyszła z Przemkiem, pani Krystyna miała na sobie jasny sweterek i szarą spódnicę. Włosy zebrała w kok i rzeczywiście zdążyła zrobić sobie lekki makijaż.

‒ Pani Maria odwiedza panią co tydzień. Co robicie?

‒ Plotkujemy, robimy sobie manicure, wspominamy.

Edyta lekko uniosła brwi, zdziwiona.

‒ Ach, bo pani nie wie pewnie, że ja z panią Marią pracowałyśmy w jednej firmie. Co prawda niedługo razem, na początku to nawet jej nie poznałam, ale okazało się, że mamy wielu wspólnych znajomych.

‒ Wygląda to raczej jak spotkanie przyjaciółek, a nie wizyta w hospicjum.

‒ Miejsce nie nastraja do picia kawy, to pani ma na myśli. Ale hospicjum to nie jest miejsce żałoby. To nie jest dom pogrzebowy, i tu nie trzeba mówić szeptem. Choć większość osób mówi. Na początku bardzo się bałam, choć sama chciałam tu być. Rodzina katowała się, żeby zapewnić mi opiekę. Mąż zrezygnował z awansu, siostra ciągle się zamieniała z koleżankami na zmiany. Nie chciałam też, żeby dzieci widziały, jak czasem boli. Wolę, żeby zapamiętały mnie na nartach, a nie przykutą do fotela.

‒ Rodzina panią odwiedza?

‒ Tak, codziennie przychodzą.

‒ Po co więc wizyta pani Marii?

‒ Rodzina to co innego. Ich wizycie zawsze towarzyszy cierpienie, ich cierpienie. Oni jeszcze nie pogodzili się z faktem, że ja umieram. Wciąż jeszcze tli się w nich nadzieja, choć chyba sami nie zdają sobie z tego sprawy. A pani Maria akceptuje to, że pewnego dnia przyjdzie i mnie już nie będzie. Kiedy jestem z dziećmi, czasem zapada taka niezręczna cisza. One boją się mi powiedzieć, że w wakacje chcą jechać na obóz, bo w wakacje już mnie nie będzie. A z panią Marią mogę o wszystkim porozmawiać. O strachu przed śmiercią, starych znajomych i pierdołach. O żalu, że nie zobaczę ślubu córki, nie poznam wnuków.

‒ Inni wolontariusze nie są tacy?

‒ Są kochani. Widać, jak bardzo współczują i starają się nas pocieszyć. Ale chyba tylko pani Maria nas rozumie. Sama wiele przeszła, jej mąż tu umarł. Pochowała rodziców i brata. Poza tym sama jest już w tym wieku, że myśli o swojej śmierci. Młodzi, choćby mieli najlepsze chęci, nie zrozumieją nas tak, jak ona.

‒ Dziękuję za rozmowę.

‒ Nie ma za co.

„Materiał o świętej” pomyślała Edyta, zastanawiając się, co dalej. Wizyta w hospicjum miała trwać jeszcze ponad trzy godziny. Ile peanów jeszcze ma nakręcić? Mdłe, mdłe, mdłe. Przemek poszedł przygotować nagranie we wspólnej sali, w której odbędzie się partyjka pokera, ona miała czas, żeby się zastanowić. Wciąż brakowało jej punktu zaczepienia, czegoś, co mogłoby poprowadzić widza, sprawić, że święta Maria stanie się człowiekiem.

Następny

Rozdział 4. Drugi dzień zdjęć. Rozmowa z dyrektorem hospicjum

Poprzedni

Maciej Zając właśnie się pojawił na korytarzu.

‒ Zapraszam do mnie. Nie będziemy przecież rozmawiać tutaj.

‒ Ilu pacjentów jest w hospicjum?

‒ Obecnie dwudziestu sześciu.

‒ A pracowników?

‒ Ośmiu.

‒ Niewielu. Pracy na pewno starczyło by dla dziesięciu.

‒ To prawda. Ale finansów starcza tylko dla ośmiu. Na szczęście są jeszcze nasi kochani wolontariusze. Przychodzi do nas sześć osób, głównie młodych ludzi, którzy pomagają przy pielęgnacji pacjentów.

‒ Co należy do ich obowiązków?

‒ Uczniowie szkoły medycznej mogą pomagać przy myciu, masowaniu. Inni pomagają w karmieniu, czytają, grają w gry. Z niektórymi pacjentami można wychodzić na spacery, o ile pogoda dopisuje.

‒ Więc pani Maria jest jedną z wolontariuszek?

‒ Tak, choć jest wolontariuszką niezwykłą.

Edyta uśmiechnęła się, zachęcając do dalszej wypowiedzi.

‒ No cóż, jest jedyną wolontariuszką w tym wieku. Pomagają nam głównie licealiści. Potem idą na studia, wyjeżdżają, zakładają swoje rodziny.

‒ To jak znalazła się tu pani Maria?

‒ Najpierw przychodziła do swojej znajomej. Kiedy ta odeszła, zapytała, czy może odwiedzać innych. Pacjenci bardzo ją lubią, zwłaszcza ci starsi. Jej obecność działa na nich bardzo kojąco, niektórzy dzięki temu godzą się z nadchodzącym końcem. Młodzi mają wiele dobrej woli, ale nie rozumieją jeszcze śmierci. Wydaje im się, że wiedzą, ale… chyba tylko bardzo chcą pomóc. Pani Maria była przy umierającym mężu, przyjaciółce i jest w tym wieku, że śmierć dotyczy także jej. Jej empatia i zgoda na to, że kiedyś też umrze, są dla naszych pacjentów bardzo ważne.

‒ Nigdy nie było żadnych zgrzytów?

Dyrektor się uśmiechnął.

‒ Nie chce mieć pani mdłego materiału o aniele dobroczynności? ‒ zapytał. ‒ Wiem, że pomaga też w domu dziecka i MOPS-ie. Pewnie wszyscy mówią o niej w samych superlatywach. No cóż. Zgrzyty ciągle się zdarzają. Ale pani Maria jak na razie ze wszystkiego wychodziła obronną ręką. Mieliśmy pacjenta, który wiele lat walczył z chorobą nowotworową. Kiedy zaczął przegrywać, zgłosił się do nas. Miał czterdzieści dziewięć lat i troje dzieci. Żona pracując, nie mogła się nim zająć w domu, to on zdecydował się na hospicjum. Lekarze dawali mu miesiąc życia. Był bardzo rozgoryczony. Walczył tyle lat i przegrał. Kiedy przyszła pani Maria, wybuchł. Nawet chciałem interweniować, bo wrzeszczał na nią jak opętany. Krzyczał, że nie chce jej litości, że ona nic nie rozumie, że on ma po co żyć, bo ma żonę i dzieci, a ona powinna się zająć wnukami. Siedziała obok i nic nie mówiła, pozwalała mu się obrażać. A kiedy w końcu się zmęczył, powiedziała tylko: „Ja się nad panem nie lituję, ja panu zazdroszczę. Ma pan rodzinę, umrze pan otoczony przez żonę i dzieci. A ja jestem sama. Nie miałam rodzeństwa, nie mogłam mieć dzieci, a mąż już umarł. I przychodzę tu, bo mam nadzieję, że kiedy będę już tu leżeć, to do mnie też ktoś przyjdzie przeczytać mi gazetę”. A potem wstała i wyszła. A kiedy przyszła tu drugi raz, to ten pacjent miał dla niej kwiaty. A potem przedstawił jej swoją rodzinę. Z tego co wiem, nadal mają ze sobą kontakt. Obawiam się, że o pani Marii nie da się powiedzieć nic złego. Nie robi tego dla pieniędzy, a nawet jeśli zgodzimy się z teorią, że ludzie pomagają z czystego egoizmu, to ja bym chciał, żeby wszyscy byli takimi egoistami.

Edyta zaskoczona nie wiedziała, o co jeszcze może zapytać.

‒ Pani nie rozumie – stwierdził dyrektor z uśmiechem. ‒ Ale proszę się nie denerwować. Większość ludzi nie rozumie. Teraz dobroczynność jest w modzie. Wszyscy odliczają jeden procent, wspierają zbiórki. Rozumieją to, bo pieniądze są wymierne. Trudno im zrozumieć, że ktoś poświęca swój czas i pracę, że to może dawać satysfakcję.

‒ No cóż – Edycie przed oczyma stanęło, jak wrzuca pieniądze do puszki i oddaje ubrania, których już nie potrzebuje. Szybko otrząsnęła się ze wspomnienia.

‒ Dziękuję bardzo. Nie będę zabierać panu więcej czasu. Tylko jeszcze jedno pytanie. Czy mogę porozmawiać z którymś z pacjentów?

‒ Tak. Proszę zapytać panią Krystynę z sali numer jedenaście. Jest rozmowna i na pewno nie będzie miała nic przeciwko wystąpieniu przed kamerą. Tylko proszę dać jej chwilę, na pewno będzie chciała się przygotować, wie pani, ubrać się, zrobić sobie oko.

Następny

Rozdział 4. Drugi dzień zdjęć. Hospicjum

Poprzedni

Hospicjum przywitało ich wnętrzami w pastelowych kolorach. Panowała cisza i spokój, tylko czasem przez korytarz przechodziła pielęgniarka.

‒ Och, zupełnie zapomniałam – pani Maria odwróciła się do nich. ‒ Nie powiedziałam wam, że musicie mieć miękkie buty.

‒ Żaden problem. Mogę kręcić w skarpetkach – powiedział Przemek. ‒ Chyba nawet dziś mam czyste – uśmiechnął się szeroko, zupełnie, jakby posiadanie czystych skarpet było czymś niezwykłym i niecodziennym.

Pani Maria uśmiechnęła się.

‒ Oj, przydałby się tu ktoś taki jak pan. Zaraz zapytam, pani Edyto, może któraś z pielęgniarek ma zapasowe buty. Staramy się nie przeszkadzać pensjonariuszom tupaniem. Niektórzy są w dobrym stanie, ale niektórzy bardzo cierpią i hałas bardzo ich irytuje.

Zniknęła w pobliskim pokoju i za chwilę wyłoniła się z parą gumowych chodaków i wielkimi laczkami.

‒ Dziś nie ma jednego z pielęgniarzy. Jego buty powinny na pana pasować. Zapewnię go, że miał pan czyste skarpetki. To miły młody człowiek, na pewno się nie pogniewa.

Edyta była lekko zaniepokojona. Jak mają zrobić tu materiał? Ma rozmawiać szeptem? Myślała gorączkowo nad jakimś rozwiązaniem, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Tymczasem pani Maria weszła do jednej z sal. Na fotelu przy łóżku siedziała staruszka.

‒ Dzień dobry, pani Eugenio – powiedziała pani Maria wyjątkowo głośno.

‒ Ach, Marysia, dziecko kochane. Jak miło, że mnie odwiedzasz. A nie musisz mówić tak głośno ‒ poklepała się po uchu. ‒ Przyszedł mój nowy aparat, słyszę teraz, jak trawa rośnie.

‒ Przyszłam pani poczytać. Mam świetną książkę. Romans hrabiego z młodą guwernantką.

Twarz staruszki rozświetliła się.

‒ Jak ty wiesz, co mnie ucieszy. Słuchałam sobie dziś radia, ale tam mówią tylko o takich smutnych rzeczach. Za stara jestem na słuchanie o smutnych rzeczach.

‒ Proszę więc posłuchać tego. Obiecuję, że kończy się dobrze.

Pani Maria wyjęła z torebki harlekina i zaczęła czytać. Najwyraźniej była to książką, którą obie panie już znały, bo lektura zaczynała się w połowie.

Edyta zostawiła Przemka i poszła poszukać kogoś z personelu, z kim mogłaby porozmawiać. W dyżurce nie spotkała nikogo, dlatego zaczęła szukać gabinetu dyrektora. Znalazła go na końcu korytarza. W maleńkim pokoiku pomalowanym na biało stały dwa biurka z jasnego drewna i szafki z szufladami. Z dwu osób mężczyzna rozmawiał przez telefon, kobieta wpisywała coś do komputera.

‒ Dzień dobry – Edyta postanowiła zwrócić się do kobiety. ‒ Szukam dyrektora.

‒ Proszę poczekać, zaraz pewnie skończy rozmawiać. A w jakiej sprawie?

‒ Nazywam się Edyta Bronowska. Jestem z Naszej TV. Kręcimy materiał o pani Marii Wolskiej, chciałam o niej porozmawiać przed kamerą.

‒ O, to się dyrektor ucieszy.

Mężczyzna spojrzał na obie z przyganą. Po chwili odłożył słuchawkę. Okazało się, że chętnie porozmawia, ale dopiero za pół godziny.

Wracając, Edyta spotkała pielęgniarkę. Zapytana, czy wypowie się przed kamerą, najpierw odmówiła, ale po chwili dała się namówić. Przemek nadal był w sali starszej kobiety. Chyba ucieszył się, że nie musi słuchać dalszego ciągu przygód hrabiego Montgomery’ego i ślicznej guwernantki imieniem Holly.

‒ Jak długo pracuje pani w hospicjum?

‒ Odkąd udało się je otworzyć, czyli od ośmiu lat. To dobra praca. Ciężka, ale spokojna. Przedtem pracowałam w szpitalu.

‒ A jak długo zna pani panią Marię Wolską?

‒ Jakieś sześć lat, dużo lepiej odkąd zaczęła u nas pomagać.

‒ Proszę powiedzieć, na czym polega taka pomoc.

‒ Pani Maria odwiedza naszych podopiecznych raz w tygodniu. Czyta im, gra z nimi w karty, rozmawia z nimi. Dla nich to bardzo ważne. Do wielu nikt nie przychodzi. Czekają na te wizyty. Było też kilka razy tak, że wiadomo było, że ktoś niedługo odejdzie, to wie pani, dzwoniła, dowiadywała się, a potem to przychodziła i siedziała przy łóżku chorego do końca.

‒ Dla was, personelu, to duża pomoc?

‒ Trochę. Najważniejsze jednak, że pacjenci są spokojniejsi, weselsi. Dla wielu świadomość, że nie umierają samotnie jest bezcenna.

‒ A opieka, wie pani: karmienie, mycie?

‒ Ach, nie. To zupełnie nie jest działka pani Marysi. Już lepiej niech zabawia pacjentów, a czynności medyczno-sanitarne pozostawi nam.

Pielęgniarka wydawała się ostatnim pytaniem rozbawiona, Edyta zaś poczuła się zbita z tropu. Co to mogło znaczyć? Żeby jednak nie wyjść na totalną ignorantkę, postanowiła się pożegnać.

‒ Dziękuję.

Pani Maria kończyła właśnie czytanie. Staruszka ukradkiem ocierała łzy koronkową chusteczką.

‒ Taka piękna historia. A ten hrabia to taki prawdziwy mężczyzna. Mój Filip też taki był. Raz mi tylko powiedział, że mnie kocha. Jak się Władziu i Władzia urodzili. Ale ja to widziałam. W oczach miał taki błysk, jak patrzył na mnie. I jak mnie do tańca porwał, to czułam, że żyję.

‒ Muszę już iść do pana Henryka.

‒ Idź, idź, dziecko kochane. Na pewno czeka na ciebie. Ja tu sobie powspominam.

Pani Maria wyszła na korytarz.

‒ Miła staruszka – zagaił Przemek.

‒ Tak – uśmiechnęła się pani Maria. ‒ Uwierzy pan, że ona ma sto dwa lata?

Przemek wytrzeszczył oczy.

‒ To tyle można?

‒ Można. Ale dużym kosztem. Ma alzheimera, nie pamięta wielu rzeczy. Ale może tak jest lepiej. Pochowała męża, dwoje dzieci. Z wnuków żyje jeszcze tylko jedno. A prawnuki rozjechały się gdzieś po świecie. Opłacają jej hospicjum, ale nie przyjeżdżają. Pani Eugenia uwielbia historie miłosne. Pielęgniarki bez końca opowiadają jej, jak poznały swoich mężów. Teraz idę do pana Henryka. Jest ciężko chory, praktycznie nie wstaje już z łóżka. Mam dla niego przegląd sportowy, poczytam mu trochę, potem przyjdzie jego córka. A potem mam partyjkę pokera.

Oczy Przemka zrobiły się jeszcze większe, a Edyta aż się uśmiechnęła. Wiedziała, że Przemek ma wielką słabość do gier w karty.

‒ Jak postawię kamerę na statywie, to mogę się przyłączyć? ‒ zapytał nieśmiało.

Pani Maria wybuchnęła śmiechem i energicznie pokiwała głową.

‒ Tylko najpierw porozmawiamy z dyrektorem – wtrąciła szybko Edyta.

Następny

Konkurs dla nieśmiałych

Biedronka ogłosiła konkurs literacki. Jest o co powalczyć, pula nagród to 200 000 zł. Temat: (nie, nie zakupy w Biedronce) opowiadanie dla dzieci. Forma dowolna, ilość znaków 20-60 tys.

Oczywiście, że się podjarałam. Już zaczęłam szukać bohatera (u mnie zawsze zaczyna się od postaci). Konkurencja (o taką nagrodę) będzie gigantyczna, ale kto wie – może akurat mój tekst się spodoba. Zawsze to szanse większe niż w lotka.

Formalnie zerknęłam tylko do regulaminu, ot tak, dla pewności, że wszystko na legalu i nie pakuję się w jakiś kanał.

I teraz wisienka na torcie: nie mogę wziąć udziału w tym, bo ośmieliłam się dwie książki wydać jako selfpublisherka. Wydając, musiałam opatrzyć je ISBN-em, takie mamy prawo. Się Wam nawet pochwalę – zarobiłam na nich jakieś 50 zł. Nadal za mało, żeby wydawca mógł mi wypłacić. I sławna się stałam, że hej. Na FB lubi mnie 62 osoby.

Co więcej: znam fajnego kolesia, który pisze cudne wiersze. Do szuflady pisze, opublikował tylko to, co u niego zamówiło pewne wydawnictwo – pisał na konkretny temat, pod szablon itd. Ale wyszło pod jego nazwiskiem – też nie może wziąć udziału. A szkoda, bo ma świetne pióro i fajne pomysły.

Poczułam się zdyskryminowana. Tak, mam odwagę puścić w świat swoje hobby. Piszę bloga i wydaję sama, bo nikt mnie wydać nie chciał. Próbowałam (to znaczy chcieli, ale za 6000 zł – nie mam). Rynek wydawniczy dla autora nie jest łatwy, a sława – ilu znacie współczesnych, w sensie żyjących obecnie pisarzy polskich? Podpowiadam: Miłosz, Szymborska i Różewicz umarli.

Czy sławni pisarze mogą się pokusić o udział w takim konkursie? O tak! To kasa jak za Nagrodę Nike. Ale skoro czytam, że Biedronka ma misję podniesienia czytelnictwa wśród dzieci i chce, żeby te dzieci czytały dobrą literaturę, to do cholery, dlaczego nie pozwolić znanym też wystartować? Ich opowiadanie wcale nie musi okazać się najlepsze.

Napisałam do Biedronki z pytaniem: dlaczego?. Sfrustrowana czekam na odpowiedź.

Z ostatniej chwili.

A oto odpowiedź. Czegoś podobnego się spodziewałam.

„Szanowna Pani,

dziękujemy za zainteresowanie Konkursem „Piórko 2015. Nagroda Biedronki za książkę dla dzieci”. Konkurs skierowany jest do debiutantów, by dać im możliwość zaistnienia na rynku.

Dziękujemy jednak za uwagi, będziemy je brać pod uwagę przy organizacji przyszłych edycji Konkursu.

Z wyrazami szacunku,

Koordynator Konkursu „Piórko 2015. Nagroda Biedronki za książkę dla dzieci””

Rozdział 3. Pierwszy dzień zdjęć. Powrót

Poprzedni

‒ Od kiedy przyjeżdża pani do dzieciaków? Wszystkie, z którymi Edyta rozmawiała, mówią, że pani już tu była, jak trafiły do bidula.

‒ No tak. Tylko Paweł jest pod opieką ośrodka tak długo, żeby pamiętać moje początki. Ale nie mogliście go dziś poznać. Paweł mieszka już w osobnym mieszkaniu, w którym dorośli podopieczni przygotowują się do samodzielnego życia. Wybrał sobie dobry zawód, skończył technikum informatyczne, ma pracę i niedawno zaczął się spotykać z dziewczyną. I jeszcze ostatnio mi mówił, że zapisał się na studia zaoczne. Miał trudne dzieciństwo, bo trafił do domu dziecka zaraz po urodzeniu. Najpierw nie można było dać go do adopcji, potem nie było chętnych rodzin. Z dwóch rodzin zastępczych uciekł, zaczął mieć problemy z prawem, a miał ledwie jedenaście lat. Poznałam go, jak groził mu poprawczak. Strasznie był zamknięty w sobie, nieufny i pełen gniewu. Potrzebował wiele miłości i zaufania. Tym dzieciakom nikt nie ufa, a one tego najbardziej potrzebują. Znalazłam jednego trenera judo, który zgodził się trenować Pawła. To on tak naprawdę wyciągnął go na prostą. Pawełek wygrał kilka zawodów i poczuł, co to znaczy odnieść sukces.

‒ Miał szczęście.

‒ Tak. Te dzieciaki od początku mają pod górkę. Kiedy inne są rozpieszczane i kochane, te muszą radzić sobie z nieufnością i samotnością. To jest największa niesprawiedliwość. Na starcie wszyscy powinni mieć równe szanse, a zwłaszcza dzieci. Niektóre sobie z tym nie radzą, ale jak można je o to oskarżać? Wpadają w narkotyki, lądują na ulicy. Czasem jeszcze opieka społeczna się zainteresuje, ale tak – nikt o nie nie dba. Te dzieciaki od początku są zdane tylko na siebie. Jak można od dziecka wymagać, żeby poradziło sobie z całym światem, i to jeszcze takim? To chyba największa krzywda, jaką można wyrządzić drugiemu człowiekowi.

‒ I pani myśli, że może im pomóc? ‒ zapytała Edyta.

Pani Maria spojrzała na nią uważnie. Najwyraźniej Edyta była osobą, która uważała, że trzeba od razu zbawić cały świat, inaczej nie warto się starać.

‒ Nie pomogę wszystkim tym dzieciakom. Ale jeśli dzięki mnie choć jedno ułoży sobie życie, to będę szczęśliwa. Dla mnie to tylko jeden człowiek, ale dla niego to jego całe życie.

Temat się urwał i pod dom pani Marii podjechali w ciszy.

‒ Na dziś starczy – powiedziała Edyta. ‒ To nie reality show, nie musimy kręcić każdej minuty pani życia. Ale mam pytanie. Co będzie pani robiła jutro?

‒ Jutro odwiedzimy hospicjum. Już do nich dzwoniłam, żeby uprzedzić.

‒ W takim razie do zobaczenia. Przyjedziemy chwilkę później, żeby mogła pani spokojnie zjeść. Do hospicjum możemy pojechać razem.

‒ To do jutra ‒ krzyknął Przemek zza kierownicy.

Kiedy odjechali, Edyta przeklęła pod nosem.

‒ Co tam mruczysz?

‒ Przeklęta święta. Jak mam z tego zrobić dobry materiał. Nikt nie chce oglądać pieprzonych świętych, bo przypominają nam, jacy jesteśmy beznadziejni.

‒ Jak przestaniesz się uprzedzać, to zobaczysz, że to jest zajebisty materiał na reportaż. I to właśnie reportaż świąteczny.

‒ Wal się.

Przemek pominął milczeniem uwagę koleżanki. Pracował z nią tyle czasu i pierwszy raz zdarzyło się, że zachowywała się tak nieprofesjonalnie. A przecież robiła już z musu gorsze nagrania i zawsze potrafiła coś z nich wycisnąć.

Pani Maria patrzyła na odjeżdżające auto. Nie mogła przełamać niechęci tej dziewczyny. Co gorsza nie wiedziała, skąd ta niechęć się wzięła. Ona sama czuła do niej sympatię. Miała wrażenie, że w innej sytuacji bardzo by się polubiły.

Następny

 

Rozdział 3. Pierwszy dzień zdjęć. Nastolatki

Poprzedni

Cztery godziny minęły nie wiadomo kiedy. Przed południem zaczęły wracać dzieciaki ze szkoły. Po posiłku wychowawczynie zaczęły zaganiać je do odrabiania lekcji. Część protestowała głośno, bo od nauki woleli zabawę. W kilku przypadkach pani Maria włączyła się do rozmowy, proponując pomoc, co skutkowało od razu tym, że dzieciaki z ociąganiem, ale jednak sięgały do książek.

Edyta przeszkodziła jednemu z nastolatków, który czytał w swoim pokoju.

‒ Mogę wejść?

‒ To pani pewnie jest z tej całej telewizji?

‒ Tak. Mam na imię Edyta.

‒ Niech pani wchodzi. Co chce pani wiedzieć?

‒ Długo jesteś w domu dziecka?

‒ W bidulu?

Edyta kiwnęła głową.

‒ Rok, od kiedy zamknęli mojego starego.

‒ A od kiedy znasz pani Marię.

‒ Przychodzi tu zawsze.

‒ Co o niej myślisz?

‒ Równa babka. Maluchy ją uwielbiają. A starszym dużo pomaga. Mi wyjaśniła matmę, jak byłem zagrożony.

‒ Innym też pomaga.

‒ Ta. Kacpra wyciągnęła z polaka, a Miśce pomogła, jak chciała się ciąć, bo ją chłopak rzucił, jak się dowiedział, że jej matka wyjechała za granicę i ją zostawiła. Miśka nie chciała nikogo słuchać, nawet psychologa. A pani Marysia coś jej powiedziała, nie wiemy co, bo Miśka nie powiedziała nikomu. Ale od tej pory czasem zamykają się u Miśki w pokoju i słychać, jak z czegoś głośno się śmieją. I w szkole zaczęło jej lepiej iść, a tego chłopaka to tak załatwiła, że… jak to się mówi? W uszy mu poszło.

‒ W pięty.

‒ No. Bo on potem chciał, żeby Miśka jednak z nim chodziła, a ona powiedziała, że stać ją na więcej i od tej pory w ogóle z nim nie gada. Za to poprawiła oceny prawie ze wszystkich przedmiotów.

‒ Ta Miśka jest jeszcze w ośrodku?

‒ Jasne. Ale nie wiem, czy będzie chciała gadać.

Miśka, czyli jak się okazało Maja, była akurat w kuchni i pomagała przygotować podwieczorek. Edytę trochę zaskoczyło, kiedy jedna z opiekunek powiedziała jej, że dziewczyna niedługo skończy osiemnaście lat. Wyglądała najwyżej na szesnaście: drobna blondynka w dżinsach i bluzie.

‒ Cześć – zagadnęła ją Edyta, ale ta nie odpowiedziała, nawet nie podniosłą głowy. ‒ Jestem Edyta, chciałam z tobą porozmawiać o pani Marii.

Tym razem Maja spojrzała na nią.

‒ To zależy, co chce pani wiedzieć.

‒ Jak długo ją znasz, co o niej myślisz?

‒ Znam ją odkąd mnie zabrali do bidula. Ale na początku niezbyt ją lubiłam. Myślałam, że to jedna z tych moherowych beretów, co tylko się nad nami użalają i chciałyby, żebyśmy robili wszystko tak, jak one by chciały. Czyli najlepiej siedziały w swoich pokojach i klepały paciorki. Jak moja babcia.

‒ Teraz tak nie uważasz?

‒ Nie. Teraz wiem, że pani Marysia jest ok. Nie owija w bawełnę i mówi, jak jest. I nie ocenia. Wie pani, że ja się chciałam ciąć?

‒ Tak, słyszałam o tym.

‒ Chłopak mnie rzucił, a ja powiedziałam, że jak tylko będę miała okazję, to sobie coś zrobię. To zaczęli mnie pilnować. Co chwila miałam spotkanie z psychologiem, który kadził mi, że tyle jeszcze wspaniałego życia przede mną. Tylko pani Marysia powiedziała mi, że mogę zrobić, co chcę: pociąć się i narobić sobie problemów, albo wziąć się w garść i iść dalej. Tylko ona powiedziała: ty decydujesz, ty ponosisz konsekwencje. I tylko ona powiedziała mi, jak się umiera z wykrwawienia. Paskudna śmierć. Pani Marysia traktuje nas jak dorosłych, wie pani. Nawet te maluchy. I dlatego wszyscy ją tak lubią.

‒ Trochę to brzmi tak, jakby wszyscy inni nic nie robili.

– To nie tak, że tylko pani Maria nam pomaga. Tu nie jest tak strasznie, ale to jest dom dziecka – tu wszyscy mamy problemy, o jakich normalnym ludziom się nie śniło. Ci, co tu pracują – no wie pani – to jest ich praca. Robią, co mogą, co muszą. Pani Maria nie musi. Puści to pani w telewizji? To, co powiedziałam?

– Nie, jeśli się nie zgodzisz?

– Może pani puszczać, ja się nie wstydzę. I tego też się nauczyłam od pani Marii. Ona też się nie wstydzi, choć niejeden ją palcem wytyka. Ona mi całe swoje życie opowiedziała i nie ukrywała niczego. To może też pani puścić, że pani Maria jest moją idolką, nie żadna tam Doda, Rihana czy jakaś inna gwiazda, którą się tylko w radio słyszy, tylko właśnie ona.

Edyta nie wiedziała, co jeszcze może powiedzieć. Wyraźnie czuła wrogość od tej dziewczyny i nie bardzo miała ochotę wysłuchiwać dalszych peanów na cześć bohaterki reportażu. Prawdę mówiąc, była już tym zmęczona.

Zostali w placówce do szesnastej. Kiedy wychodzili dzieci protestowały.

‒ No, no. Przecież wiecie, że przyjdę pojutrze. Macie być grzeczne. A ty Grześ na czwartek masz się nauczyć tego wierszyka. Ja się też nauczę i cię odpytam.

Po wyjściu pani Maria skierowała się w stronę przystanku autobusowego, ale Przemek ją zatrzymał.

‒ Nie musimy być aż tak dokładni w tym przestrzeganiu dnia, zapraszamy do naszej wspaniałej telewizyjnej limuzyny.

Pani Maria uśmiechnęła się.

‒ Dziękuję. Miło będzie troszkę szybciej dotrzeć do domu.

Następny

Rozdział 3. Pierwszy dzień zdjęć. Dzieciaki

Poprzedni

Czekali na panią Marię jeszcze piętnaście minut. Razem z nią weszli do środka. Dopiero wtedy Edyta zauważyła czerwoną tabliczkę, do tej pory zasłoniętą przez ślizgawkę: „Powiatowy Dom Dziecka”.

Przywitała ich jedna z wychowawczyń, przechodząca przez hol.

‒ Dzień dobry, pani Marysiu. Oj, urwanie głowy dziś, troje dzieci się pochorowało. Wchodźcie, wchodźcie. Wszystko jest gotowe, ale dzieci mogą się różnie zachowywać.

Weszli do sali. Edyta zauważyła kilkanaścioro dzieci bawiących się w w różnych miejscach, w tym kilkoro w kojcu dla niemowląt. W rogu pokoju stało łóżeczko niemowlęce, z którego słychać było kwilenie. Między dziećmi chodziła opiekunka. Na podłodze rozrzucone były klocki, samochody i pluszaki. Z boku stały krzesełka i stoliki. Sala przypominałaby przedszkole, gdyby nie obecność niemowląt i maluszków.

Pani Maria została zauważona natychmiast. Podbiegła do niej pięcioletnia dziewczynka w pomarańczowej koszulce i chwyciła za rękę, zupełnie nie zwracając uwagi na Edytę i Przemka.

‒ Babciu, babciu, chodź. Musisz zobaczyć Krzysia. On jest zupełnie nowy, wszystkiego się boi i ciągle płacze, bo chce do domu i do mamy, ale jego mama jest teraz w szpitalu i on nie może do niej jechać.

Wydawało się, że buzia małej się nie zamyka.

Przemek filmował, Edycie zaś pozostawało tylko się przyglądać, jak dzieci obsiadają panią Marię, wdrapują się jej na kolana i robią wszystko, byle tylko zwrócić na siebie uwagę. Zauważyła też jednego chłopca, mniej więcej czteroletniego, który stał z boku i przyglądał się temu wszystkiemu. Widać było, że przed chwilą jeszcze płakał, na policzkach wciąż miał mokre strumyczki łez, ale teraz zamieszanie odwróciło jego uwagę.

‒ Chcecie usłyszeć straszną opowieść o bardzo niestrasznym kocie? ‒ zapytała pani Maria, a wszystkie dzieciaki od razu usiadły na podłodze obok niej. Pani Maria przysunęła fotel.

‒ Kubuś na pewno też chce ją usłyszeć. I inne maluchy.

Podeszła do kojca, po kolei wyjęła wszystkie niemowlaki i posadziła przy starszych dzieciach, które od razu się nimi zajęły. Na koniec wyjęła z łóżeczka kilkumiesięcznego chłopca. Z nim na rękach usiadła wygodnie na fotelu i zaczęła opowieść.

‒ Daleko, daleko, w górach, na małej wsi mieszkał ogromny, szary kocur, który zwał się Zbój. Zbój był taki duży, że bały się go nawet okoliczne wilki, a jak wiadomo, wilki nie boją się niczego. W ciemności zielone oczy polującego Zbója błyszczały jak dwie lampy. Każdy, kto je zobaczył, chował się natychmiast, drżąc na całym ciele. Nie było nikogo, kto odważyłby się zaczepić Zbója.

Obok Edyty stanęła kobieta w kolorowej sukience i czarnym żakiecie.

‒ Dzieciaki uwielbiają te opowieści. Całymi dniami je potem inscenizują.

Edyta spojrzała zaskoczona.

‒ Kamila Sobczak, dyrektor placówki.

‒ Edyta Bronowska, dziennikarka Naszej TV. Pani Maria często was odwiedza?

‒ Tak, dwa lub trzy razy w tygodniu. Jest nieoceniona. Dzieciaki ją uwielbiają, a dla nas jest wielką pomocą.

‒ A zgodziłaby się pani odpowiedzieć na kilka pytań przed kamerą?

‒ Oczywiście, ale nie dziś. Może jak przyjdziecie państwo w czwartek?

‒ Dobrze. Dziś nakręcimy to, co dzieje się w sali. Może któreś dziecko zgodzi się powiedzieć kilka słów do kamery.

‒ Polecam Madzię. Jest bardzo wygadana ‒ Pani dyrektor uśmiechnęła się.

‒ To ta dziewczynka w pomarańczowej koszulce.

‒ Właśnie ta.

Opowieść trwała około dziesięciu minut. Przez kolejne pół godziny dzieci bawiły się w „Stary niedźwiedź mocno śpi”, „Chodzi lisek wkoło drogi”. Kiedy zabawy zaczęły im się już nudzić, pani Maria zakomenderowała wyjście na dwór i ogłosiła konkurs na to, kto pierwszy się ubierze. Opiekunki pomagały najmłodszym. Po chwili zwycięzcą ogłoszony został Szymon. W ramach nagrody został pierwszym berkiem.

Edyta przyglądała się zabawom dzieci. W pewnym momencie kilkoro zamiast ganianego wybrało piaskownicę. Wśród nich była wspomniana wcześniej Madzia. Edyta skinęła na Przemka i podeszła do dzieci.

‒ Cześć, jestem Edyta.

‒ Ta pani z telewizji, wiemy – odezwała się Madzia. Inne dzieci patrzyły na Edytę, milcząc. ‒ Pani Monika mówiła, że robi pani raport o babci.

‒ Nie raport, tylko reportaż. Chcę pokazać innym, co robi pani Maria.

‒ I bardzo dobrze – odparła buńczucznie dziewczynka. ‒ W końcu w telewizji pokażecie coś sensownego.

Edyta miała ochotę się roześmiać. Ciekawe, gdzie mała usłyszała to stwierdzenie, bo sama chyba na nie nie wpadła.

‒ A co ty byś pokazała, gdybyś kręciła reportaż o pani Marii?

‒ Wszystko! To najfajniejsza babcia na świecie!

Do okrzyku przyłączyły się inne dzieci i Edyta musiała poczekać, aż przycichną.

‒ To powiedzcie teraz innym, tylko po kolei, dlaczego tak ją lubicie. Może najpierw ty – wskazała Madzię.

‒ Ja najbardziej kocham babcię Marysię, bo zgodziła się być moją babcią, dopóki nie znajdzie się moja prawdziwa babcia. Bo wie Pani, ona zginęła i nie może się znaleźć. A babcia Marysia powiedziała, że ona nie ma takiej ślicznej wnusi i chętnie będzie moją babcią.

‒ Babcia ładnie pachnie, jak się do niej przytulam – powiedziała cicho młodsza dziewczynka.

Zamieszanie w piaskownicy przykuło uwagę jednego z chłopców, który podszedł do kamery i wprost ogłosił:

‒ Pani Marysia jest najlepsza, bo opowiada najlepsze historie.

‒ I pomaga Bartkowi i Kaśce w lekcjach, żeby nie mieli samych jedynek.

Teraz przed kamerą zaczęła się prawdziwa licytacja. Edyta miała tylko nadzieję, że montażysta zdoła coś z tego wyciąć.

‒ A mi babcia narysowała takiego pięknego konika.

‒ I umie czesać warkoczyki i koka.

‒ Ja ją lubię najmocniej za to, że nigdy nie krzyczy.

‒ I nie bije.

‒ Tak, a jak ktoś się uderzy, to zawsze go przytula.

Dzieciaki teraz już zupełnie nie zwracały uwagi na to, że są kamerowane. W końcu jednak dwoje z nich się pokłóciło i Edyta musiała interweniować, zanim doszło do bójki. Postanowiła, że następnym razem postara się rozmawiać z dziećmi osobno. Razem stanowiły żywioł nie do ogarnięcia.

Po powrocie z dworu na dzieci czekało drugie śniadanie. Pani Maria pomagała jeść najmłodszym, zachęcając jednocześnie starsze do zjedzenia całej porcji. Wcześniej bezceremonialnie podeszła do Edyty i wręczyła jej miseczkę z papką dla jednego z niemowląt.

‒ Każde ręce są potrzebne.

Wskazała jej berbecia siedzącego już w krzesełku.

‒ Podawaj mu małe porcje, bo czasami pluje. Im mniej ma wtedy w buzi, tym lepiej dla ciebie. Tu masz fartuszek.

Maluch na szczęście postanowił, że da spokój tej nowej pani i ładnie zjadł, opluwając jedynie siebie.

Po posiłku część młodszych dzieci poszła do swoich pokoi na drzemkę, a starsze jedna z opiekunek zebrała razem. Dziś mieli rozmawiać o nadchodzących świętach. Czterolatki dostały potem rysunek choinki do ozdobienia, a pięcio- i sześciolatki próbowały swoich sił w kreśleniu szlaczków i liter. Pani Maria w tym czasie zajmowała się niemowlakiem: nosiła go na rękach i nuciła mu piosenki, aż w końcu zasnął. Dopiero wtedy usiadła przy jednym ze stolików i wyjęła z torby kanapki.

‒ Też muszę coś zjeść. Zaraz dzieciaki zaczną wracać ze szkoły i będą potrzebowały pomocy przy odrabianiu lekcji. Nie wszystkie, oczywiście, ale część.

Następny

 

„Bez skrupułów” jako e-book

Jeśli podobała Wam się opowieść o Beacie, to być może ucieszy Was wiadomość, że poprawioną wersję „Bez skrupułów” można już kupić jako e-booka. Jest dostępny w większości księgarni internetowych z niecałe 4 zł.

Publikację umożliwiło mi Virtualo.